Já það má með sanni segja að það er orðið ansi vandræðalegt hvað það er langt síðan ég bloggaði eitthvað síðast. Í raun og veru er það eingöngu vegna þess að það gerist ekki neitt í lífi mínu svo að ég hef ekki frá neinu að segja.

 Þessa dagana vinn ég að því baki brotnu að efla æsku landsins. Það gengur misvel...

 

Varð nú eiginlega bara að setja hér inn eina fallega og væmna færslu til að óska góðvini mínum Höska og hans ástkæru Gunnhildi innilega til hamingju með litlu prinsana sína!

Við erum búnar að vera hoppandi af kæti hérna í Hraunteignum, brosum allan hringinn!

Til hamingju bæði tvö, megi Guð og gæfan fylgja ykkur og litlu strákunum alla tíð!

Kærleiksknús

Hver man ekki eftir Gula kjúklingnum sem slóg í gegn um páskana forðum á Hellissandi? Ok fæstir muna kannski eftir honum nema kannski þeir sem voru á staðnum og höfðu rænu til. Flestir þeir sem muna eftir honum eiga efalaust ánægjulegar minningar um hann blessaðan nema kannski hann Maggi, hans minningar flokkast líklega frekar undir ljúfsára flokkinn!

Alla vegana þá held ég að ég sé farin að líkjast Gula kjúklingnum... a.m.k. tók ég eftir því áðan að ég er komin með bingóvöðva sem líkjast einna helst kjúklingavængjum. Kannski vegna þess að ég lifi aðallega á kjúkling og kannski vegna þess að lets face it ég er nú algjör kjúklingur en kannski bara vegna þess að ég er ekki búin að spila bingó síðan í Tónabæ þarna um árið þegar ég vann ferðina til Tirkinistan, góð ferð það...

Jæja best að ég hendi inn hérna nýju bloggi bara svona til að róa æstan múginn!

Humm...

Eins og kannski flestir vita þá hef ég undanfarin misseri verið að reyna að ná mér í kærasta. Því miður hefur mér ekki tekist að klára ætlunarverk mitt. Ég hef nú ákveðið að hætta við þessar fyrirætlanir mínar í bili a.m.k. Ástæðan fyrir því er aðallega ein og hana skal ég útskýra eins mikið og ég treysti mér til hér að neðan:  

Eins og þið ættuð að vita þá er ég manneskja margra orða en engu að síður framkvæmda. Ég er ekki þessi týpa sem situr fyrir sjónvarpið, bryður sælgæti og talar um að hana vanti mann. Ónei, ég fer út á vettvanginn og leita, velti jafnvel við steinum ef þess þarf með. Þannig vildi það til að ekki fyrir svo alls löngu fann ég ungan mann, köllum hann Leif, sem mér fannst svona la la  á. Ég var sem sé ekki alveg viss með kauða en ræddi málið við vinkonur mínar sem mæltu eindregið með að ég gefði kappanum séns. Ég var meira á því að mér finndist hann ekki vera mín týpa en þær notuðu ansi góð rök til að sannfæra mig um að gefa honum séns. Eftir nokkrar fortölur ákvað ég að hitta gripinn öðru sinni. Það er skemmst frá því að segja að þetta stefnumót hefur gert mig fráhverfa karlmönnum á meðan ég er að jafna mig. Ég tel það varla við hæfi að útlista öllu því sem ég gekk í gegnum þessa kvöldstund eða allt þar til að ég losnaði við manninn úr augnsýn, en guð minn góður nú skil ég af hverju hann var á lausu. Líklega er ástæða fyrir því að fólk á mínum aldri er á lausu...

Þegar ég dvaldist í Noregi um daginn átti ég ágætis spjall við einn af sænsku þátttakendunum. Hann var afar áhugasamur um íslensku þjóðina og smæð hennar. Þar sem að ég á stundum erfitt með að halda mér við sannleikann var ég eitthvað að rugla í honum varðandi áhyggjur íslensku ríkisstjórnarinnar af því vaxandi vandamáli sem við stæðum frammi fyrir, nefnilega skyldleikaræktun vegna fámennis.

Svíinn: Is the Icelandic population not very small?
Ég: Yes that is actually becoming a problem.
Svíinn: How come?
Ég: Well as you can see if we are so few almost everyone is related to each other and people is having children with each other so we get alot of children that are mentally ill. So the Icelandic goverment has now started a program to help avoiding that problem.
Svíinn: Ohh and how does that work?
Ég: Well the goverment selects few of our greatest women and sponsers them to go abroad and try to get pregnent. That way we get new blood into the country and more healthy children.

Svíinn var mjög hrifinn af þessari hugmynd og bauð sig meira að segja fram til að hjálpa íslensku þjóðinni. Ekki veit ég hvort að einhver af þeim glæstu konum sem voru með mér þarna úti hafi þegið aðstoðina og séu nú að sækja um að fá ferðina borgaða af ríkinu. Eitt er þó víst að ég held að þetta sé eitthvað sem ríkisstjórnin ætti að skoða og ég gæti persónulega alveg hugsað mér að ferðast erlendis í þessum erindagjörðum.

Jæja þar sem að ég veit að þið dyggu lesendur mínir eru báðir farnir að bíða eftir fregnum úr lífi mínu þá hef ég ákveðið að segja frá einhverju örlitlu af því sem á daga mína hefur drifið...

Ég hef sem sé dvalist erlendis síðustu misserin, nánar tiltekið í Þrándheimi í Noregi á ráðstefnu sem haldin er af  LISTEN sem er ráð sem ég á sæti í fyrir Íslands hönd ásamt dáðadrengi miklum, Hermanni (sá hinn sami og dissaði mig á flugvellinum forðum daga). Alla vegana þá er LISTEN samnorrænt kennarastúdentafélag sem hingað til hefur aðallega haft þann tilgang að halda ráðstefnur annað hvert ár fyrir kennaranema.

Alla vegana, margt gerðist þarna úti sem ég hef ekki nokkurn áhuga á að skrifa hér enda hvorki fyrir mig til að segja frá né fyrir ykkur til að vita en ég hef samt sem áður ákveðið að deila með ykkur nettu "gríni" sem ég tók morguninn sem hinn fríði hópur Íslendinga var í þann veginn að halda heim á leið! Meðan við vorum að hafa okkur til var restinni af fólkinu safnað saman inn í sal þar sem það var beðið um að gera mat á ráðstefnunni. Ég kunni nú ekki alveg við að fara án þess að kasta kveðju á liðið svo ég bað um leyfi til að ávarpa salinn, var það auðsótt. Hér fyrir neðan má lesa ræðuna sem ég las yfir liðinu (ca. 60 manneskjur, danskar, norskar, sænskar, finnskar og 2 eistu):

"Hi you all, before I leave to Iceland I just want to thank you all for the time here in Throndheim. It has been very nice and you have in many ways been just great. But I also have to say that I am in some way very disappointed in you all and also slightly appould. Just so you know I´m not only talking to the males in the room but also the females. (á þessum tíma sá ég í augum fólksins ákveðinn ótta, klikkaða stelpan að fara að skammast!!) Ok now I have spent the last four days with you and I´m just woundering why on earth haven´t I had any sex at all??!!! Because I have been walking around this area juring this time and I have seen alot of people doing it, so WHY NOT ME??! (ok það verður að segjast eins og er að allir sem voru þarna inni vissu að þarna var ég ekki að grínast...) I know I am a board member, but I´m also just a girl standing in front of a crowd asking someone, anyone to have sex with her, is that to much to ask??!!"  (Síðan kvaddi ég liðið alvarleg á svip og hélt af stað í lengsta ferðalag lífs míns... 21 klst, þrjár flugferðir og mikil þynnkuþreyta!!)

Það er skemmst frá því að segja að í dag er ég búin að fá tölvupóst frá þremur strákum svo ég gæti átt eitthvað gott í vændum næst þegar ég skrepp til Norðurlanda!!

Að vera einhleypur er mikil kúnst og ekki telst það til léttra verka að halda sér þannig! Tilboðum um samneyti við annað fólk rignir yfir mann hægri vinstri og maður hefur ekki undan að slá þeim út af borðinu! Guðbrandur segir að það sé út af vörunum mínum, þær séu svo limsugulegar en ég held að það sé margt fleira sem þarna spilar inn í. En alla vegana þá var mér að berast enn eitt tilboðið í morgun og ég verð nú að viðurkenna að þetta er í fyrsta skipti í langan tíma sem áhugi minn er vakinn enda kannski engin furða! Hvað á ég að gera? Á ég að taka þessu tilboði eða láta það lönd og leið? Dæmi nú hver fyrir sig:

Já lífið er vinnan og vinnan er lífið eins og ég hef svo oft fjallað um í gegnum tíðina. Vinnan mín þetta sumarið er afar áhugaverð og margslungin. Eins og ég hef skrifað um áður er mikil stéttaskipting innan vinnustaðarins og fannst mér lengi vel halla ansi mikið á okkur fólkið sem allt stendur og fellur með. Ég hef því upp á síðkastið verið að þróa með mér nýja tegund af hroka sem áður var óþekktur innan veggja spítalans en fer nú eins og eldur í sinu um húsið. Hroki þessi kallast sjúklingaflutningahroki eða flutningahroki í daglegu tali. Hann kemur einna helst fram þegar ég neyðist til að eiga orð við hjúkkur en einnig á hann það til að blómstra þegar læknarnir taka mig tali. Fólk í þessum stéttum eins og öðrum er afskaplega misjafnt en það sem mér þykir einkenna læknanna helst er ólæknandi hroki (innistæðulaus) og hjúkkurnar eru oftar en ekki pirraðar. Stundum hreyta þær blessaðar einhverjum ónotum í mann og láta það bitna á mér að dönsku hjúkkurnar fá meira borgað en þær, kannski eru þær líka bara pirraðar á einhverju öðru, þess stétt minnir mig óneitanlega ansi mikið á kennarstéttina sem ég hef til þessa álitið með pirraðri stéttum á landinu. En til þess að láta þær finna fyrir því að þær séu ekki einu sinni með tærnar þar sem við sjúklingaflutningafólkið hefur hælana þá hef ég tekið það upp að svara þeim nánast undantekningarlaust á þann hátt að þær finni til vanmáttar síns. Það sama gildir um lækna.
Hér eru dæmi um nokkrar samræður sem ég hef átt við þetta fólk síðustu daga og vikur:
Ég: (kurteisislega) Heyrðu ég er komin að sækja hann Jón á stofu 7 og hann er bara alls ekkert tilbúinn (brosi lítið eitt)
Hjúkkan: (strax pirruð) Hvað meinaru ekki tilbúinn, hann er víst tilbúinn!!!
Ég: (elskuleg að vanda) Nei vina mín hann er nú ennþá í súrefni og svoleiðis, það er voða gott að hringja bara í okkur þegar sjúklingarnir eru til já já það er svo miklu þægilegra fyrir alla (horfi á hana með smá vorkun og brosi í stíl)
Hjúkkan: (svekkt yfir vanmætti sínum og ennþá meira pirruð) Nú hvað er þetta þú bíður þá bara meðan ég geri hann kláran. (sem er by the way eitthvað sem við eigum ekki að gera)
Ég: heyrðu ég bara hreinlega get það ekki það eru bara aðrir sjúklingar að bíða, þú verður bara að hringja aftur þegar hann er til...
Meðan ég labba burt hristi ég svo góðlátlega höfuðið og segi stundarhátt við sjálfa mig: Þeir kenna greinilega ekki almenna kurteisi þarna í hjúkkuskólanum.

Eftir þetta er klikkar það aldrei að sjúklingar séu tilbúnir þegar ég kem!

Ja gúd dag!
Datt í hug að henda hérna inn dulítilli frásögn af vandræðalegu mómenti í lífi mínu, einu af afar fáum. Eins og ég hef áður komið lítillega inn á þá vinn ég fyrir mér og fjölskyldu minni í sumar á Borgarspítalanum. Verð reyndar að viðurkenna mitt rétta starfsheiti að þessu sinni en ég vinn sem sjúklingaflutningakona og eftir því sem ég kemst næst þá er ég agalega neðarlega í virðingarstiganum hér innan húss. Stéttaskipting er hvergi jafn sjáanleg eins og hér og þá sérstaklega í matsalnum þar sem yfirlæknarnir eiga sitt eigið borð, "útlendingarnir" sitja saman og svo framvegis.

Jæja þá byrjar sagan... þið sem kannist við hana Júlíu vinkonu mína vitið hvað hún er ofsalega fyndin og sniðug stúlka. Í vetur erum við að hennar frumkvæði búnar að vera að flauta á eftir fólki í skólanum (svona fjúdd fjú ú) og tékka hverjir séu nógu hrokafullir til að líta við, ferlega sniðugt grín!! Alla vegana þá ákvað ég að prófa þetta grín í matsalnum hér í vinnunni um daginn. Geir kærasti Birtu frá Drangsnesi vinnur hér líka sem læknanemi (klárlega langt fyrir ofan mig í virðingu!!) og eitt skipti þegar hann gekk inn í matsalinn flautaði ég á hann eins og af gömlum vana, ferlega fyndin ég. Nema hvað, hann tók ekkert eftir mér en allir í matsalnum litu á mig, fyrst í forundran en síðan af fyrirlitningu. Hugsanir fólksins endurspegluðust í augum þeirra: "Hvað í andskotanum þykist þessi flutningastelpa vera að flauta á læknanema!!!". Ég sat bara við borðið mitt og roðnaði... já það getur komið sér í koll að reyna að vera fyndinn!

Mikið er nú langt síðan ég hef skrifað... að sjálfsögðu er sjúklega mikið búið að gerast í mínu lífi og algjör óþarfi að vera að tíunda það eitthvað hér.

Í sumar er ég að vinna á  Borgarspítalanum eða Birnuspítalanum eins og þeir eru farnir að kalla það gárungarnir. Ekkert merkilegt við það svo sem, ég meina hver hefur ekki unnið sem heilaskurðlæknir?! A.m.k. hefur það verið svoldið erfitt fyrir hann Eirík minn sem hefur verið í sumarfríi upp á síðkastið og finnst ég vera ekkert að sinna sér. Hann er þess vegna búinn að taka að sér smá verkefni í sumar úti í Úganda við að kenna fátækum börnum að lesa og ég sem ætlaði að kynna hann fyrir fjölskyldu og vinum í sumar! En svona er hann, ósérhlýfinn og barngóður!

Þeir sem þekkja mig vita að ég er einhleyp. Mér þykir það í sjálfu sér alls ekkert svo slæmt en samfélagið virðist eiga erfitt með að sætta sig við það. Einhvern veginn virðast allir halda að það sé eitthvað sem hlýtur að hrjá mig dags daglega sem það gerir ekki, í alvöru! En vissulega hefur samfélagið áhrif á mann stöku sinnum og maður spyr sig: Hvers vegna? Maður gæti jafnvel gengið svo langt stöku sinnum að þykja það leitt.

Alla vegana... fyrir rúmri viku síðan lá leið mín til Malmö á fund. Ég var að fara á vegum Stúdentaráðs Kennó og með mér í för átti að vera ungur maður að nafni Hermann. Við vorum bókuð saman í flug til Kaupmannahafnar en rétt áður en ég lagði af stað út á Keflavíkurflugvöll náði ég loks tali af honum og viti menn maðurinn var staddur í Búlgaríu! Dagsetningarnar höfðu eitthvað ruglast í hausnum á honum svo við gátum ekki verið samferða út sem var svo sem í lagi. Nema hvað þegar ég mætti út á flugvöll var töluvert vesen að tékka mig inn þar sem ég var ein. Einhvern veginn hafði ég það á tilfinningunni að miðaldra konan sem var að tékka mig inn vorkenndi mér, held að hún hafi haldið að kærastinn minn hefði dissað mig og ætlaði ekki með mér í rómantísku helgarreisuna til Köben. Þar sem að mér, eins og öllum öðrum, finnst afar gaman að fá samúð ákvað ég að hafa smá gaman að aðstæðunum.

Inntékkari: Er Hermann ekki með þér?
Ég: Nei.
Inntékkari: (með smá vorkun í röddinni) Ætlar hann ekki með þér út?
Ég: Nei það lítur ekki út fyrir það!
Inntékkari: Hvar er hann?
Ég: Í Búlgaríu síðast þegar ég vissi...
Inntékkari: Ég get því miður ekki tékkað þig inn eina...
Ég: Ha? Ertu að meina að fyrst hann vill ekki koma með mér út þá verði ég að vera heima?
Inntékkari: (með meiri vorkun) Nei, nei alls ekki það þarf bara að breyta bókuninni ykkar.
Ég: (með tárin í augunum) Viltu þá ekki bara gera það, hann kemur greinilega ekkert með mér!

Á meðan þessu stóð fékk ég mikið af vorkunaraugnaráðum frá fólkinu í röðinni og mér leið vel. En það stóð ekki lengi. Þegar ég kom í vélina varð mér fljótt ljóst að ég sæti hjá tveimur ungum mönnum, Íslendingi og svo einhverjum sem var töluvert dekkri en ég. Fyrir framan mig sat svo ung snót svona á að giska 4-5 ára. Fljótlega eftir flugtak fór þessi unga stúlka að tala við mig, sem var svo sem í lagi börn geta verið svo ágæt, eða það hélt ég. Lengi vel snérust samræðurnar um matinn og fleira skemmtilegt en áður en leið að löngu fór krakkakvikindið að verða persónulegt.

Krakkinn: Áttu mann?
Ég: Nei. (hugsaði með mér: Ágætt að láta strákana vita að ég er á markaðnum!)
Krakkinn: Í alvöru, áttu engann mann?
Ég: (ennþá á því að þetta væri krúttlegt) Nei (og brosti)
Krakkinn: Býrðu þá ein?
Ég: Já.
Krakkinn: (með vorkunn í röddinni) Alein?
Ég: (orðin nett pirruð en bar mig vel) Já, alein.
Krakkinn: (með þetta pirrandi sakleysi) Áttu engan mann?
Ég: Nei ég á engan mann (núna var ég orðin pirruð svo ég ákvað að fara niður á hennar stig og ná mér niður á krakkanum)
Ég: (með hefndarglampa í augunum) Átt þú mann?
Krakkakvikindið: Já, hann heitir Gústi!

Á þessum tímapunkti var bara eitt í stöðunni, setja á sig hedfónin og horfa á Latabæ!

Síðastliðinn fimmtudag þann 11. maí á fæðingardegi tveggja merkra manna, Guðmundar Péturs Valgeirssonar og Höskuldar Bjarnasonar, ól Dúnfríður mín af sér afar glæsilega eyglótta gimbur telja fróðir menn hana vera efni í gæða skrokk en ekki síður stórmyndarlega á til undaneldis. Frá og með núna og fram í september tek ég við tilboðum í hana hér í kommentakerfinu. Hæstbjóðanda er það í sjálfsvald sett hvort hann heyji fyrir hana í sumar eða leggji sér hana til munns allan næsta vetur.

Og já svona í lokin þá vil ég þakka þeim sem áttu þátt í því að Krían mín vann ljósmyndasamkeppni Garðars! Ekki leiðinlegt að vera sigurvegari svona for once og fá kassa af bjór í ofan á lag... já Garðar hvenær er verðlaunaafhendingin??

Langar að benda mínum dyggu lesendum að kíkja á ljósmyndakeppnina á heimasíðu félaga míns Garðars Finnssonar. Þess má til gamans geta að ég sjálf á eina mynd í keppninni en hver hún mun ég ekki greina frá að svo stöddu enda ætti hún ekki að þurfa kosningaráróðurs við þar sem hún ber af öðrum myndum! Kíkið á þetta og kjósið bestu myndina...

http://hejasverige.blogspot.com/

kiss kiss og út af

Jæja nú er svo komið að ég á í töluverðum fjárhagsvandræðum. Það er mér ekki auðvelt en ég þarf nú, á þessum erfiðu tímum, að biðja vini mína nær og fjær um aðstoð. Núna reynir á hverjir eru sannir vinir mínir og hverjir ekki. Ég vil því biðja ykkur sem þykir vænt um mig og vilja vera ofarlega á ískápnum mínum að leggja mér lið. Lágmarksaðstoð er hundrað krónur en að sjálfsögðu tek ég við einhverju meira ef svo ber undir.

1161-26-1069
kt. 270479-4809
Með fyrirfram þökk og ævarandi vináttu til þeirra sem leggja sitt að mörkum
Birna Hjaltadóttir

p.s. Einnig tek ég við ávísunum, lausafé, dósum og flöskum eða öðru sem ég get fengið peninga fyrir að heimili mínu Mávahlíð 17 hvenær sem er.

p.p.s. Endilega bendiði öllum sem þið þekkið á bankanúmerið mitt. Ég meina hver getur ekki séð af hundrað kalli!

Þið megið eiga von á því að ég muni í dag freistast til þess að slúðra um ykkur en ég mun samt kannski gegna því hlutverki að passa upp á að enginn fari yfir strikið.